Από τον Γ. Μιχαήλο
‘Ένα καζάνι που σιγοβράζει’… Με αυτές τις τέσσερεις λέξεις θα μπορούσα να περιγράψω τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι το σύγχρονο Ελληνικό κρασί.
Μία βδομάδα μετά τα Διονύσια, έχοντας βάλει σε τάξεις τις σημειώσεις μου και έχοντας δοκιμάσει ένα σεβαστό αριθμό δειγμάτων κατά τη διάρκεια της έκθεσης, οφείλω να πω ότι οι Έλληνες παραγωγοί έχουν ανακατέψει για τα καλά τα υλικά της σούπας που μαγειρεύουν εδώ και χρόνια αποδεικνύοντας ότι είναι σπουδαίοι μάγειρες… Για την ακρίβεια η σούπα τους είναι έτοιμη, πεντανόστιμη, πρωτότυπη, με δυνατότητες να ικανοποιήσει τα γούστα όλων όσων μπουν στον πειρασμό να τη δοκιμάσουν. Τι μένει λοιπόν; Να σερβιριστεί με όμορφο τρόπο και να δοκιμαστεί από όσο γίνεται περισσότερους ανθρώπους εντός και εκτός Ελλάδας.
Το άιθριο, σημείο συνάντησης
Υπό το συγκεκριμένο πρίσμα θα επιμείνω για άλλη μία φορά ότι μία έκθεση το χρόνο, που φέρνει τον κόσμο κοντά στο εμφιαλωμένο κρασί, είναι κάτι το οποίο αξίζει στους Έλληνες παραγωγούς και την δουλειά τους. Όπως επίσης τους αξίζουν wine bars, εστιατόρια που σέβονται το εμφιαλωμένο, ανθρώπους που θα επικοινωνήσουν την προσπάθεια τους, κάβες και online μαγαζιά που μπορούν να εκπαιδεύσουν τον καταναλωτή που διψάει να μάθει. Δεν τους αξίζει βέβαια να δημιουργούν ένα προσιτό κρασί κάτω των 5€ και να είμαι αναγκασμένος να το πληρώσω 17 ευρώ σε εστιατόριο… Δεν τους αξίζει να ρίχνουν τις αρχικές τους τιμές και εγώ ως καταναλωτής να εξακολουθώ να αγοράζω από το ράφι με την παλιά τιμή. Για να ωφεληθεί η δική μου τσέπη δεν γίνονται όλες αυτές οι κινήσεις; Είπαμε χρειάζεται σωστό σερβίρισμα γιατί αλλιώς δεν θα πάρω είδηση πόσο νόστιμη είναι η σούπα που κάποιος θα μου προτείνει να δοκιμάσω. Και όταν με το καλό μαλακώσει η κρίση που βιώνει η Ελληνική κοινωνία θέλω να πιστεύω ότι τότε δεν θα προλαβαίνουν να σερβίρουν από το καζάνι.
Μία βδομάδα μετά τα Διονύσια, έχοντας βάλει σε τάξεις τις σημειώσεις μου και έχοντας δοκιμάσει ένα σεβαστό αριθμό δειγμάτων κατά τη διάρκεια της έκθεσης, οφείλω να πω ότι οι Έλληνες παραγωγοί έχουν ανακατέψει για τα καλά τα υλικά της σούπας που μαγειρεύουν εδώ και χρόνια αποδεικνύοντας ότι είναι σπουδαίοι μάγειρες… Για την ακρίβεια η σούπα τους είναι έτοιμη, πεντανόστιμη, πρωτότυπη, με δυνατότητες να ικανοποιήσει τα γούστα όλων όσων μπουν στον πειρασμό να τη δοκιμάσουν. Τι μένει λοιπόν; Να σερβιριστεί με όμορφο τρόπο και να δοκιμαστεί από όσο γίνεται περισσότερους ανθρώπους εντός και εκτός Ελλάδας.
Υπό το συγκεκριμένο πρίσμα θα επιμείνω για άλλη μία φορά ότι μία έκθεση το χρόνο, που φέρνει τον κόσμο κοντά στο εμφιαλωμένο κρασί, είναι κάτι το οποίο αξίζει στους Έλληνες παραγωγούς και την δουλειά τους. Όπως επίσης τους αξίζουν wine bars, εστιατόρια που σέβονται το εμφιαλωμένο, ανθρώπους που θα επικοινωνήσουν την προσπάθεια τους, κάβες και online μαγαζιά που μπορούν να εκπαιδεύσουν τον καταναλωτή που διψάει να μάθει. Δεν τους αξίζει βέβαια να δημιουργούν ένα προσιτό κρασί κάτω των 5€ και να είμαι αναγκασμένος να το πληρώσω 17 ευρώ σε εστιατόριο… Δεν τους αξίζει να ρίχνουν τις αρχικές τους τιμές και εγώ ως καταναλωτής να εξακολουθώ να αγοράζω από το ράφι με την παλιά τιμή. Για να ωφεληθεί η δική μου τσέπη δεν γίνονται όλες αυτές οι κινήσεις; Είπαμε χρειάζεται σωστό σερβίρισμα γιατί αλλιώς δεν θα πάρω είδηση πόσο νόστιμη είναι η σούπα που κάποιος θα μου προτείνει να δοκιμάσω. Και όταν με το καλό μαλακώσει η κρίση που βιώνει η Ελληνική κοινωνία θέλω να πιστεύω ότι τότε δεν θα προλαβαίνουν να σερβίρουν από το καζάνι.