11+1 άγνωστα, μικρά οινοποιεία στα νησιά

Στα τραγανά χώματα των Κυκλάδων, εκτός από το κοσμογυρισμένο πλέον Ασύρτικο της Σαντορίνης, ξεφυτρώνουν και άλλα αμπέλια. Αν βρεθείτε στα νησιά τον Σεπτέμβριο, πάρτε μια γεύση από τον τρύγο, την οινοποίηση και φυσικά από την τοπική παραγωγή που έχουν να σας προσφέρουν μερικά από τα μικρότερα οινοποιεία στον κόσμο.

Παρότι στα κυκλαδονήσια μας τα μικρά οινοποιεία δεν είναι ακόμα ικανά ώστε να αρχίσουμε να μιλάμε για δυνατό οινοτουρισμό -με φωτεινή εξαίρεση τη Σαντορίνη, φυσικά-, ωστόσο η άνοδος που παρατηρείται και η στροφή προς το ποιοτικό, εμφιαλωμένο κρασί μάς δημιουργούν σοβαρές προσδοκίες για το άμεσο μέλλον. Αλλωστε, εκτός από το Ασύρτικο, την ποικιλία που φύεται και στα υπόλοιπα νησιά, τα τελευταία χρόνια οινοποιούνται με περισσότερη φροντίδα και τεχνογνωσία και άλλες κυκλαδίτικες ποικιλίες: Μονεμβασιά, Κουντούρα, Σερφιώτικο, Αθήρι, Αηδάνι, Κουμαριανό, Μανδηλαριά, κ.ά.

Από τον τροχό στον τρύγο

Η παλαίωση του κρασιού γίνεται σε γαλλικά δρύινα βαρέλια και η παραγωγή του είναι περιορισμένη. Κρασί με υπέροχα φρουτώδη αρώματα και με αίσθηση δροσιάς, που κέρδισε τις εντυπώσεις και σε διεθνείς διαγωνισμούς

Της ΑΝΝΑΣ ΣΤΕΡΓΙΟΥ (annastergiou11@gmail.com)

ΣΤΗΝ άκρη του πουθενά, λίγα χιλιόμετρα απ' την Αλβανία, σε μια μαγευτική τοποθεσία, σε μικρή απόσταση απ' το δάσος Πλατάνων ξεπροβάλλει μια μικρή μονάδα. Είναι του Ηπειρώτη Σπύρου Μαρκατσέλη, οδοντιάτρου στο επάγγελμα, που αντί με τη σύζυγό του, μικροβιολόγο, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τ' όνειρο της Ιατρικής, τα ώθησαν ν' ασχοληθούν με το επάγγελμα του οινοποιού.

Κρασί από γνωστές ελληνικές και ξένες ποικιλίες, στις πλαγιές του όρους Φαρμακοβούνι, που έχει αποκτήσει το δικό του φανατικό κοινό Λάτρης του κρασιού απ' τα φοιτητικά του χρόνια, ο 69χρονος σήμερα συνταξιούχος οδοντίατρος Σπύρος Μαρκατσέλης με καταγωγή από το Λίμποβο (Κρυονέρι) και μονάδα στο Μπογάζι (Δάφνη) στα βόρεια χωριά του νομού Θεσπρωτίας, 8 χιλιόμετρα απ' τους Φιλιάτες, δημιουργεί κρασί από γνωστές ελληνικές και ξένες ποικιλίες, στις πλαγιές του όρους Φαρμακοβούνι, κι έχει αποκτήσει το δικό του φανατικό κοινό.

H Iαπωνία πίνει Ασύρτικο στην υγειά της Σαντορίνης

Στην ιαπωνική αγορά μπαίνουν, μέσω της οινοποιίας Tsantali, τα κρασιά της Santo wines, δηλαδή της Ενωσης Συνεταιρισμών Σαντορίνης.

Η Ενωση Συνεταιρισμών Σαντορίνης ιδρύθηκε το 1947 προκειμένου να προστατευτούν τα οικονομικά συμφέροντα των παραγωγών αγροτικών προϊόντων του νησιού

Ειδικότερα, την προηγούμενη εβδομάδα ανακοινώθηκε ότι η Tsantali βρίσκεται σε προχωρημένες συζητήσεις με τον ιαπωνικό κολοσσό στον τομέα των τροφίμων και ποτών SUNTORY και ήδη οι πρώτες παραγγελίες των οίνων του συναιτερισμού Ασύρτικο και Νυχτέρινι έχουν παραδοθεί στην Ιαπωνία.

Οπως επισημαίνει ο πρόεδρος της Santo wines Μάρκος Καφούρος, «η εξαιρετική αρμονία του Ασύρτικου με το σούσι αποτελεί μια από τις πλέον ανερχόμενες προτάσεις των καλύτερων Sommeliers και εστιατορίων του κόσμου και θεωρώ ότι στην ιαπωνική αγορά μπορεί να αναδειχθεί η μεγάλη προστιθέμενη αξία του ποιοτικού σαντορινιού κρασιού».

Σύμφωνα με τον Περικλή Δράκο, διευθυντή εξαγωγών της Tsantali «το ενδιαφέρον της SUNTORY αποδεικνύει με τον πιο απτό τρόπο ότι η ελληνική οινοποιία μπορεί να κερδίσει τη θέση που της αναλογεί στον παγκόσμιο οινικό χάρτη όταν υπάρχει στρατηγική και επιχειρηματικό σχέδιο. Η συμφωνία είχε εξαρχής αυτό τον σκοπό, την ουσιαστική κεφαλαιοποίηση του ισχυρού και διεθνώς αναγνωρίσιμου brand Σαντορίνη».

Το κρασί στα καλύτερά του

Αφρώδης, ερυθρός, λευκός, ξηρός, ημίγλυκος, ροζέ. Δεκάδες οι διαφορετικές μορφές του. Μπορεί να ακούσεις ανθρώπους να διαφωνούν για ώρες γύρω από τη γεύση ή το άρωμα ενός κρασιού χωρίς ποτέ να καταλήγουν σε κοινό συμπέρασμα. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, το ίδιο και κάθε μπουκάλι κρασί. Δεν είναι μόνο τα συστατικά από τα οποία αποτελείται το κάθε μπουκάλι, αλλά και το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει και ωριμάζει όντας ένας ζωντανός οργανισμός.

Η βελγική αγορά κρασιών

Ο Βέλγος έχει καλύτερες γνώσεις για το κρασί από τον Γάλλο καταναλωτή.

Οι τακτικοί καταναλωτές (οι οποίοι καταναλώνουν κρασί 1 φορά την εβδομάδα τουλάχιστον), και ιδιαίτερα οι Φλαμανδοί αρέσκονται να απολαμβάνουν το κρασί, αναζητώντας αυτήν την αίσθηση απόλαυσης σε εξαιρετικής ποιότητας και μη συνηθισμένα κρασιά. Το γεγονός αυτό καθιστά την αγορά ολοένα και περισσότερο ανταγωνιστική.

Ο μέσος βόρειος και νότιος Βέλγος προτιμούν και οι δυο το κόκκινο κρασί, ενώ ο Γαλλόφωνος προτιμά δύο φορές περισσότερο από ότι ο Φλαμανδός το ροζέ.

Ο μέσος Φλαμανδός έχει παρόμοια γούστα με τον Αγγλοσάξονα ή τον Γερμανό, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην επιθυμία του για συνδυασμό καινοτομίας, ποιότητας και τιμής, ώστε να βελτιστοποιείται η σχέση ποιότητας και τιμής. Με απλά λόγια, τον ενδιαφέρει να απολαμβάνει νέα και ποιοτικά κρασιά, τα οποία να αγοράζει κατά το δυνατόν φθηνότερα.

Ο Γαλλόφωνος αποδίδει μεγάλη σημασία στην παράδοση καθώς και στις τακτικές του αγοραστικές συνήθειες, προτιμά δηλαδή γνωστά και καθιερωμένα κρασιά, προκειμένου να περιορίσει μια πιθανή απογοήτευση. Ο Γαλλόφωνος καταναλώνει κατά 30% σε όγκο περισσότερο από τον Φλαμανδό. Ωστόσο, η κατανάλωση στην Φλάνδρα αυξάνεται γρήγορα, ενώ παράλληλα ο μέσος Φλαμανδός έχει μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη και αγοράζει κατά κανόνα ακριβότερα κρασιά.

Δράμα – Καβάλα…χρυσαφένιοι αμπελώνες με πολύτιμα κρασιά

Εάν η κάθε περιοχή είχε το χαρακτηριστικό οινικό της άρωμα, τότε η Δράμα και η Καβάλα ευωδιάζουν ζεστά μπαχαρικά και ζωηρά εσπεριδοειδή. Αρώματα που βρίσκουμε σε αφθονία στους ποιοτικούς τοπικούς οίνους και αποτελούν το καλύτερο λόγο για να ανηφορίσουμε στα Δραμινά αμπελοτόπια και να σερβιριστούμε τα διονυσιακά κρασιά  από μερικά από  τα πιο οργανωμένα και καλαίσθητα οινοποιεία της χώρας…     

Ένα μοναδικό έργο με θέμα το αμπέλι και το κρασί

Εκδόθηκε και κυκλοφορεί ήδη το τελευταίο συγγραφικό έργο (κατά την ίδια Κύκνειο Άσμα) της κας Σταυρούλας Κουράκου – Δραγώνα με τίτλο «Η Άμπελος και Οίνος στον αρχαίο ελληνικό κόσμο».
Πρόκειται για μια πολυτελέστατη έκδοση 278 σελίδων η οποία όχι μόνο απουσίαζε από το χώρο των συγγραμμάτων για την περιγραφή της κουλτούρας των αρχαίων Ελλήνων σχετικά με το κρασί, αλλά επιπλέον καταδεικνύει την σημαντική επίδραση που είχαν οι αρχαίοι Έλληνες στην μεταγενέστερη ανάπτυξη της οινικής κουλτούρας.