Ο Βέλγος έχει καλύτερες γνώσεις για το κρασί από τον Γάλλο καταναλωτή.
Οι τακτικοί καταναλωτές (οι οποίοι καταναλώνουν κρασί 1 φορά την εβδομάδα τουλάχιστον), και ιδιαίτερα οι Φλαμανδοί αρέσκονται να απολαμβάνουν το κρασί, αναζητώντας αυτήν την αίσθηση απόλαυσης σε εξαιρετικής ποιότητας και μη συνηθισμένα κρασιά. Το γεγονός αυτό καθιστά την αγορά ολοένα και περισσότερο ανταγωνιστική.
Ο μέσος βόρειος και νότιος Βέλγος προτιμούν και οι δυο το κόκκινο κρασί, ενώ ο Γαλλόφωνος προτιμά δύο φορές περισσότερο από ότι ο Φλαμανδός το ροζέ.
Ο μέσος Φλαμανδός έχει παρόμοια γούστα με τον Αγγλοσάξονα ή τον Γερμανό, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην επιθυμία του για συνδυασμό καινοτομίας, ποιότητας και τιμής, ώστε να βελτιστοποιείται η σχέση ποιότητας και τιμής. Με απλά λόγια, τον ενδιαφέρει να απολαμβάνει νέα και ποιοτικά κρασιά, τα οποία να αγοράζει κατά το δυνατόν φθηνότερα.
Ο Γαλλόφωνος αποδίδει μεγάλη σημασία στην παράδοση καθώς και στις τακτικές του αγοραστικές συνήθειες, προτιμά δηλαδή γνωστά και καθιερωμένα κρασιά, προκειμένου να περιορίσει μια πιθανή απογοήτευση. Ο Γαλλόφωνος καταναλώνει κατά 30% σε όγκο περισσότερο από τον Φλαμανδό. Ωστόσο, η κατανάλωση στην Φλάνδρα αυξάνεται γρήγορα, ενώ παράλληλα ο μέσος Φλαμανδός έχει μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη και αγοράζει κατά κανόνα ακριβότερα κρασιά.
